فرقی که هنرمندان امروز با هنرمندان قدیم دارند، صفا ، حقیقت، گذشت، عفو، اغماض و انصاف آن هاست. این ها صفاتی است که قدیمی ها داشتند و امروزی ها ندارند. در مقابلِ بخل، حسد، خودخواهی، تکبر و بی وفایی: این ها نیز صفاتی است که هنرمندان امروز دارند و قدیمی ها نداشتند. به عنوان مثال، من به بنان بد می گویم، بنان به من بد می گوید. ما هر دو به ادیب خوانساری بد می گوییم. ادیب به ما دو تا بد می گوید. ما سه نفر به ایرج بد می گوییم. ایرج به ما سه نفر بد می گوید. ما چهار نفر به شجریان بد می گوییم. شجریان به ما چهار نفر بد می گوید. ما پنج نفر به گلپایگانی بد می گوییم. گلپایگانی به ما پنج نفر بد می گوید. ما شش نفر به محمودی خوانساری بد می گوییم. خوانساری به ما شش نفر بد می گوید. بعد ما هفت نفر می شویم به هشتمی بد می گوییم، هشتمی به ما هفت نفر بد می گوید بعد هشت نفر می شویم با نهمی و همین طور به بالاتر و خلاصه، همه به هم بد می گوییم و هیچ کدام یکدیگر را قبول نداریم.

(گلبانگ محراب تابانگ مضراب، خاطرات سید جواد بدیع زاده. تهران: نشر نی، 1383، ص 24)